Καραμίχος: «Παραγωγός ρωτούσε πώς είναι η υγεία μου μετά την εγχείρηση στον πνεύμονα, ενώ κάπνιζε»
Ο ηθοποιός μίλησε για τα αυτονόητα που δεν τα ξέρουμε στην Ελλάδα επειδή η παιδεία μας δεν εμπεριέχει τον σεβασμό.
Ο Γιώργος Καραμίχος ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» της Αθηναΐδας Νέγκα στο Action 24 και μίλησε για το πόσο… μη αυτονόητα είναι τα αυτονόητα στη χώρα μας. Αναφέρθηκε στο το πόσο τραγικό είναι όταν οι γονείς χάνουν τα παιδιά τους και δεν τους επιτρέπεται να τα πενθήσουν, όπως συνέβη με το δυστύχημα στα Τέμπη. Ο ηθοποιός αποκάλυψε επίσης πως δεν θέλει πια στρες στις σχέσεις του.
Το κάπνισμα
«Μου έχει τύχει να φύγω από δουλειά επειδή ο σκηνοθέτης ήταν σε κλειστό χώρο, ένα δωμάτιο 2x2 με air-condition και αναμμένο το τσιγάρο και με ρωτούσε: “τώρα πώς είσαι μετά την εγχείρηση στον πνεύμονα”. Και του λέω, καλά, προσέχω. Αν δεν ξανακαπνίσω ποτέ στη ζωή μου και αν προσέχω και πηγαίνω στη φύση, θα επανέλθει. Και συνέχισε να καπνίζει. Και πήρα τηλέφωνο τη δικηγόρο μου και της είπα πως ακυρώνεται η δουλειά.
Κάποιες φορές γίνομαι λίγο κακός, ναι. Έρχονται περισσότεροι και με ευχαριστούν μετά. Έρχονται και λέει, ευτυχώς που το λέτε εσείς, γιατί εμείς δεν τολμούμε να το πούμε. Απλώς λέω, παιδιά, αυτό κομμένο εδώ. Δεν θέλω να τους διορθώσω, με νοιάζει να μην το κάνουν. Έχω φύγει από θεατρικές παραστάσεις, ταινίες κλπ γιατί πέραν των άλλων κάπνιζαν! Άσχετα με τον πνεύμονα, θα το έκανα έτσι κι αλλιώς. Υπάρχει νόμος, απαγορεύεται να καπνίζουμε σε κλειστό χώρο.
Και επίσης με ενοχλεί μυρωδιά. Δεν θέλω να μυρίζει τσιγαρίλα το μαλλί μου όταν θα πάω σπίτι. Δεν μου άρεσε ακόμη και όταν κάπνιζα. Ή είσαι στα εστιατόρια και σου έρχεται ο καπνός από δίπλα και λες “συγγνώμη” και σου απαντούν “μα είναι ανοιχτός ο χώρος”. Ναι, αλλά αγάπη μου έρχεται σε μένα ο καπνός σου. Θα καταλάβουμε ότι όλα αυτά είναι αυτονόητα όταν εκπαιδευτούμε στον σεβασμό προς το παρόν η παιδεία μας δεν εμπεριέχει το σεβασμό».
Το πένθος
«Το πένθος είναι κάτι το οποίο δεν τελειώνει ποτέ, απλώς αλλιώς θα ήταν πριν από 17 χρόνια, αλλιώς τώρα με αυτά που ζούμε γύρω μας. Ουσιαστικά, συζητάμε τα αυτονόητα, το αν έχει δικαίωμα κάποιος να ζήσει το πένθος ή όχι. Και τον τρόπο που μπορεί να πενθήσει. Το αν έχει το δικαίωμα ένας γονιός να ξέρει τι έχει θάψει. Αν ήταν το παιδί του και τι ήταν. Δεν μπορώ να έχω άποψη για το πένθος του γονιού.
Μέσα από τη δουλειά μας, αυτό λέω πάντα και στους μαθητές μου, ότι δεν υπάρχει χειρότερη συνθήκη από έναν γονιό που χάνει το παιδί του. Είτε είναι ο Πρίαμος που παρακαλάει τον Αχιλλέα να του δώσει τον γιο του, είτε είναι η γυναίκα της γειτονιάς που τρέχει γιατί έμαθε ότι χτύπησαν το παιδί της. Ο ανθρώπινος πόνος, στη χειρότερη μορφή του, είναι του γονιού προς το παιδί γιατί πάει αντίθετα στον χρόνο. Κανονικά, ο πιο μεγάλος πρέπει να φεύγει για να έρχεται ο επόμενος. Πάει ανάποδα και είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται αυτό.
Δεν μπορώ εγώ σαν κράτος να έχω άποψη για το τι θες να κάνεις εσύ με το παιδί σου εκτός αν μιλάμε για βίες, αν μιλάμε για πράγματα τρέλας. Αλλά το να έχεις το δικαίωμα να νεκροφιλήσεις το παιδί σου, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό, να ξέρεις αν το κουτί που έβαλες στο χώμα έχει κάτι από το παιδί σου, ή από τι πέθανε το παιδί σου, είναι δικαίωμα...
Ή συζητάμε, εν έτει 2025 για την άμβλωση και το αν είναι φόνος, γιατί τα μπλέκουν πάρα πολύ τα πράγματα για τους γονείς. Μιλάμε για νομοθεσίες τώρα που θα έπρεπε να είναι πολύ καθαρές και σαφείς. Δεν συμφέρει να γίνουμε καλύτεροι. Αν γίνουμε καλύτεροι, σημαίνει ότι θα γίνουμε και πιο ευτυχισμένοι».
Οι σχέσεις
«Δεν είναι εύκολο να βρεις έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μοιραστείς ειλικρινά τα μύχιά σου, έναν άνθρωπο τον οποίο δεν θα τον ενοχλούν τα δικά σου σπυριά και εσένα δεν θα σε ενοχλούν τα δικά του σπυριά, κοινώς έναν άνθρωπο που δεν θα σου ξύνει την πληγή για να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι σε αγαπάει. Γιατί έχοντας λύσει τα πράγματα με τους δικούς μας, αρχίζουμε να αναπαράγουμε την ίδια συνθήκη, ώστε νομίζουμε ότι μας αγαπάει αυτός που μας φέρεται με τον τρόπο που μας φέρθηκαν όσοι έλεγαν ότι μας αγαπούσαν χωρίς να μας έχουν αγαπήσει. Είναι εθιστικές αυτές οι σχέσεις.
Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Και επίσης στρες. Δεν θέλω καθόλου άγχος και δεύτερες σκέψεις. Να ρέει και χωρίς προσδοκίες. Άσ' το να προκύψει. Το έχω μάθει ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Έτσι και πιάσω τον εαυτό μου έστω για δευτερόλεπτα να αγχώνομαι, γιατί δεν έστειλα ή δεν έστειλε, ή γιατί τώρα είμαι μόνος, τότε καλύτερα μόνος! Έχω τα σκυλιά μου, έχω τα παιδιά μου, έχω τους φίλους μου».
